Het is al meer dan een jaar geleden.
Pasen 2013.
Een plaatselijke kerkelijke gemeente organiseerde een Paasjubel.
Twee handjesvol mensen trokken voor zonsopkomst naar een plaats, ergens aan de rand van het Zuiderdiep. Hoewel ik niet zo van 'de symbolen' ben, leek me deelnemen aan de Paasjubel wel zinvol.
Rond zes uur in de ochtend begaven we ons naar het Zuiderdiep voor een korte tijd van samen zijn. Het lezen van het Paasevangelie, het zingen van een aantal Paasliederen en een korte overdenking was het programma tijdens het ochtendgloren.
Evenals de eerste getuigen van de opstanding van de Heere Jezus Christus, wilden de deelnemers aan de Paasjubel de dag van Pasen zo vroeg mogelijk meebeleven.
Het werd een bijzondere ervaring. Vooral het moment van de zonsopkomst.
Pasen 2013 was wat het weer betreft een grijze dag. Maar juist toen de zon boven de horizon verscheen, brak het wolkendek en waren we getuige van een prachtige zonsopkomst. Een mooiere start van Pasen konden we niet wensen, zeker ook door het lezen van het evangelie, het zingen van de liederen en het gebed. We hadden dus al een 'voorsprong' op het 'gewone' kerkvolk toen we een aantal uren later onze plaats tussen de kerkgangers innamen en het buiten inmiddels was gaan regenen.
Een plaatselijke kerkelijke gemeente organiseerde een Paasjubel.
Twee handjesvol mensen trokken voor zonsopkomst naar een plaats, ergens aan de rand van het Zuiderdiep. Hoewel ik niet zo van 'de symbolen' ben, leek me deelnemen aan de Paasjubel wel zinvol.
Rond zes uur in de ochtend begaven we ons naar het Zuiderdiep voor een korte tijd van samen zijn. Het lezen van het Paasevangelie, het zingen van een aantal Paasliederen en een korte overdenking was het programma tijdens het ochtendgloren.
Evenals de eerste getuigen van de opstanding van de Heere Jezus Christus, wilden de deelnemers aan de Paasjubel de dag van Pasen zo vroeg mogelijk meebeleven.
Het werd een bijzondere ervaring. Vooral het moment van de zonsopkomst.
Pasen 2013 was wat het weer betreft een grijze dag. Maar juist toen de zon boven de horizon verscheen, brak het wolkendek en waren we getuige van een prachtige zonsopkomst. Een mooiere start van Pasen konden we niet wensen, zeker ook door het lezen van het evangelie, het zingen van de liederen en het gebed. We hadden dus al een 'voorsprong' op het 'gewone' kerkvolk toen we een aantal uren later onze plaats tussen de kerkgangers innamen en het buiten inmiddels was gaan regenen.
Regelmatig heb ik het afgelopen jaar aan dat moment op die vroege Paasmorgen gedacht. In het bijzonder aan die visser.
Hij was er ook bij, maar of hij het meebeleefd heeft, weten we niet. Hij zat in een tentje langs het Zuiderdiep, zijn hengels ernaast. Voorzichtig waarschuwde men de man, zodat hij niet erg zou schrikken. Maar hij reageerde niet.
Hoe zou die visser de Paasjubel, sluimerend in zijn tent, hebben ervaren?
Hij is ongetwijfeld wakker geworden, maar liet het niet merken. Zou hij iets begrepen hebben van 'U zij de glorie', 'Want nu de Heer is opgestaan', van het Paasevangelie, van het gebed. Zijn hengels bewogen dat half uurtje niet.
Geen beet…!
Niets gevangen…
Zou hij zelf gevangen zijn…?
Dit artikel stond Goede Vrijdag 18 april 2014 in Eilanden-Nieuws als column.
Hij was er ook bij, maar of hij het meebeleefd heeft, weten we niet. Hij zat in een tentje langs het Zuiderdiep, zijn hengels ernaast. Voorzichtig waarschuwde men de man, zodat hij niet erg zou schrikken. Maar hij reageerde niet.
Hoe zou die visser de Paasjubel, sluimerend in zijn tent, hebben ervaren?
Hij is ongetwijfeld wakker geworden, maar liet het niet merken. Zou hij iets begrepen hebben van 'U zij de glorie', 'Want nu de Heer is opgestaan', van het Paasevangelie, van het gebed. Zijn hengels bewogen dat half uurtje niet.
Geen beet…!
Niets gevangen…
Zou hij zelf gevangen zijn…?
Dit artikel stond Goede Vrijdag 18 april 2014 in Eilanden-Nieuws als column.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten