Elkaar de hand geven. Of men nu veel of weinig mensen de handen schudt, ligt aan het beroep dat wordt uitgeoefend. De meeste handwerklieden zullen tijdens de arbeid nauwelijks iemand de hand schudden. Bij 'kantoormensen' is het anders. Naast het bedienen van een toetsenbord, is het schudden van handen misschien wel de belangrijkste bezigheid.
Men schudt iemand de hand als men elkaar voor het eerst of na kortere of langere tijd weer ontmoet. Of, als automatisme, bij de aanvang van een vergadering of bespreking. Veelal is het een beleefdheidsgebaar waar niet bij wordt nagedacht. In de kerken worden ook handen geschud. Bij sommige kerken is men zo blij dat mensen de dienst bezoeken dat bij binnenkomst iedere kerkganger een hand krijgt. In andere kerken daarentegen is men zo blij dat men weer vertrekt, dat dit onderstreept wordt met een handdruk. Bij een groot deel van de kerken in deze regio krijgt uitsluitend de predikant een hand in de kerk. Tweemaal zelfs, aan het begin en aan het eind van de dienst. Dit gebaar heeft wel een andere betekenis dan een beleefdheidsvorm.
Handen schudden. Het is voor mij een wat ongemakkelijke bezigheid en dat komt vanwege mijn afkomst. Geboren en getogen op de kop van het eiland is mij altijd ingeprent dat 'handen' (in dialect een werkwoord) hoort bij mensen die van 'Flakkee' komen en bij overkanters. Deze vooronderstelling kan problemen geven. Zo woonde ik een aantal jaren geleden een kerkdienst bij in de toenmalige Samaritaan. Voor rolstoelbegeleiders waren er gereserveerde plaatsen. De koster zag dat ik niet wist waar ik met het kaartje 'gereserveerd' moest blijven. Hij stak zijn hand uit om het kaartje aan te pakken. Ik realiseerde me dat ik niet in het westen van het eiland was en drukte de koster de uitgestoken hand. "Ik wil je wel een hand geven, maar geef mij ook dat kaartje maar", was zijn reactie. Dit voorbeeld kan aangevuld worden. In de praktijk is het voor mij niet altijd duidelijk wanneer ik een hand 'krijg' of moet 'geven'. Het blijft tobben. Misschien de 'high five' maar proberen...
Deze column stond vrijdag 14 maart 2014 in Eilanden-Nieuws
Geen opmerkingen:
Een reactie posten