"Dat kun je niet maken", zo wees mijn collega me terecht. We hadden het over de mogelijkheid om op gezette tijden een column te gaan schrijven voor Eilanden-Nieuws. Een column schrijven zag ik na wat aandringen wel zitten. Ik had echter één voorwaarde: het moest wel onder een schuilnaam. Anoniem. Zoals u ziet heb ik na wat aarzeling dan toch besloten om deze column niet anoniem te schrijven. Zowel mijn naam als foto markeren dit stukje. Anoniem. Naamloos. De hang naar anonimiteit lijkt toe te nemen. Wat is hiervan de reden? Ik dacht zelf wel redenen te hebben om deze column anoniem te plaatsen: Betrokkenheid bij de redactie; het eventueel aangesproken worden op het geschrevene en verder schrijft het wel 'lekker' om je mening door weinig gehinderd te kunnen ventileren. In dit laatste sta ik niet alleen. Regelmatig belanden er in de redactiepostbus, zowel digitaal als op papier, brieven waarin de afzenders verzoeken om het schrijven te plaatsen. Maar hierbij vooral niet 'mijn naam te noemen want dan krijg ik problemen', is dan meestal de toevoeging. Doorgaans zijn deze 'ingezonden stukken' niet het plaatsen waard. Er wordt persoonlijk gram gehaald over bepaalde situaties of er worden insinuaties gedaan richting personen of instellingen die we liever niet op het papier van Eilanden-Nieuws zien verschijnen. Deze 'ingezondens' bewaren we op de redactie als curiositeit in een speciaal laatje of archiefmap. Een klein aantal van de als 'anoniem' aangeboden bijdragen door de lezers, zouden zeker het plaatsen in de krant echter wel waard zijn. Maar de schrijvers missen de moed om de naam er onder te plaatsen en dat is in sommige gevallen jammer, want wat wordt aangedragen is zeker de moeite waard. Ze hebben wel een mening, maar durven of willen er niet voor uit komen. Want ergens een mening over hebben is niet zonder risico. Met dit laatst genoemde groepje inzenders kan ik wel meevoelen. In mijn twitterprofiel niet voor niets staan, dat ik "voor het gemak opportunistisch ben". Nu maar afwachten wat de gevolgen zijn voor deze niet-anonieme columnist.
Deze column verscheen 8 november 2013 in Eilanden-Nieuws
Geen opmerkingen:
Een reactie posten