Vrijdag, voordat mijn collega, één van de andere columnschrijvers, met vakantie gaat, herinnert hij mij er nog eens aan. "Houd je de website en Facebook nog een beetje bij als ik weg ben?" Dit verzoek is niet zo vreemd, want hij weet dat mijn omgaan met de social media nogal passief is. Internet en het daaraan gekoppelde Facebook en Twitter bezoek ik vele malen per dag. Met veel interesse lees ik de nieuwtjes op de sites. Nog meer belangstelling is voor mij voor de foto's van de van de resultaten van de bakkunsten, aanbiedingen en huisdieren of perikelen van mijn 'vrienden' op Facebook of Twitter. Ook lees ik graag de mening van anderen over tal van onderwerpen. Mooi zijn ook de dwarsverbanden die gelegd kunnen worden. Want op Facebook is het heel eenvoudig om met de vrienden van mijn vrienden vriend te worden. Als ik dan vaag bekenden tegenkom, maak ik ze direct tot vriend. Benieuwd naar wat deze nieuwe vrienden met mij willen delen. Dan komt de teleurstelling. Op enkele actievelingen na wordt er uiteindelijk toch niet zoveel gedeeld. Een beetje teleurgesteld ben ik als blijkt dat de nieuwe vriend al weer twee jaar geleden voor het laatst iets op Facebook heeft geplaatst. Met Twitter is het wat mij betreft hetzelfde. Ik volg 'veeltwitteraars'. Ze twitteren zoveel dat ik er soms moe van wordt. Dan volg ik ze een tijdje niet meer om ze vervolgens toch weer te missen. Ik ga ze dan maar weer volgen. Maar ik verwijt niemand is. Tot mijn schaamte is het bij mij vrijwel eenrichtingsverkeer. Wat mijn volgers en vrienden te berde brengen daar smul ik van, maar zelf ben ik ook op de social media nogal gesloten. Dit ondanks mijn 270 volgers op Twitter en 195 vrienden op Facebook. Dit moet veranderen anders durf ik hen niet meer onder ogen te komen. Laat ik daar de vakantieweken maar eens voor benutten. Als het me niet lukt meld ik me - ergens in september - af voor zowel Twitter als Facebook.
Deze column stond eerder in Eilanden-Nieuws van vrijdag 18 juli 2014
Geen opmerkingen:
Een reactie posten