Een vast ritueel tijdens mijn vakantie is het opruimen van mijn berging. Na een gang naar de milieustraat is er weer ruimte om orde op zaken te stellen. Dingen die nooit meer gebruikt worden - en nauwelijks gebruikt zijn - krijgen een nieuw plaatsje. Wachtend om volgend jaar weer van plaats te veranderen. Bijzondere aandacht is er bij deze jaarlijkse reorganisatie voor het gereedschap. In de afgelopen 33 jaar heb ik een respectabele hoeveelheid gereedschap vergaderd. Meer kwantiteit dan kwaliteit.
En met veel werktuigen kan ik nauwelijks op een verantwoorde manier omgaan. De aanschaf van deze relatief grote hoeveelheid gereedschap heeft drie redenen: een handige schoonfamilie, waar ik niet bij achter wilde blijven; de aanschaf van een oud huis waar 'nogal wat aan opgeknapt moest worden'. Het leeuwendeel van het opknappen zou ik zelf doen, maar in de afgelopen jaren zijn de vele klussen door echte bouwvakkers gedaan. Petje af voor deze beroepsgroep. Ik blijf jaloers op handige 'klussers' en officiële bouwvakkers.
Verder speelt ook een rol dat in mijn jeugd er nauwelijks klusgereedschap in het ouderlijk schuurtje aanwezig was. Ik herinner me alleen maar de hamer en nijptang met het rode kruisje, verstrekt door het Rampenfonds. De schrepel en het haartuigje, eveneens verkregen van hetzelfde fonds, zijn echter wel degelijk gebruikt. Als compensatie hecht ik er aan om zoveel mogelijk goedkoop gereedschap aan te schaffen. Want misschien ga ik ooit nog eens…? Een zwak heb ik voor dopsleutelsets. Ik heb er drie, bij elkaar geteld bestaan ze uit honderden delen. En iedere zomervakantie ben ik er uren zoet mee om alle dopjes weer terug te brengen in hun vakjes.
De familie zit aan het strand en ik breng de dopsleutelsets weer in de oorspronkelijke staat terug. Er blijven wel wat gaatjes over in het doosje en waarschijnlijk mis ik essentiële onderdelen om de sets te gebruiken. Maar dat geeft niet, van de winter zal ik ze waarschijnlijk weer wel eens wat al te enthousiast opzij schuiven, zodat ik volgende zomer weer een smoes heb om van het strand weg te blijven.
Deze column stond in Eilanden-Nieuws van woensdag 6 augustus 2014
Geen opmerkingen:
Een reactie posten