Aan het begin van de vakantie woonde ik een kerkdienst bij in een Zuid-Hollandse stad. Het was een gezamenlijke dienst van de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt en de Christelijke Gereformeerden. Hun ochtenddiensten brengen ze gescheiden door, maar in de vakantie trekken ze 's avonds gezamenlijk op. De dienst wordt dan gehouden in één van de twee kerkgebouwen. Opgegroeid in een stadje waar eeuwenlang het adagio is geweest "één kerk en één school" ken ik niet de finesses van de verschillen tussen de beide kerken. Wel heeft jaren geleden een Chr. Gereformeerde broeder mij tevergeefs proberen uit te leggen wat nu het verschil is tussen twee- en drie verbondenleer. Ik begreep het toen niet helemaal, maar wel is me bijgebleven dat de Christelijke Gereformeerden de drie verbondenleer aanhingen. De Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt en vrijwel alle vaderlandse kerken zijn 'twee verbonders'. De discussie hierover laat ik rusten. Op de heenweg door de stad kwamen we verschillende 'gereformeerden' tegen. De meesten waren herkenbaar aan hun kleding en hoofdbedekking. Te voet of per fiets togen zij naar hun eigen kerk. Daar tussendoor togen de Chr. Gereformeerden en de Gkv'ers. Mijn begeleidster wees ze aan. We waren vroeg, ik zag ze binnenkomen in het mooie Chr. Geref. kerkje. Langzamerhand liep de kerk vol en uiteindelijk, ondanks vakantie en warmte, was het tot de laatste plaats bezet. "Wie is nu vrijgemaakt en wie Christelijk Gereformeerd?", vroeg ik fluisterend aan mijn christelijke gereformeerde buurvrouw en gids. Ze wees er enkelen aan. Er waren geen uiterlijke verschillen. Wel moest ze er enigszins beschaamd aan toevoegen dat er maar enkele tientallen Chr. Gereformeerden waren. De overige 130 kerkganger waren 'Vrijgemaakt'. Ik dacht, nu hij veruit in de minderheid is, zal de Chr. Gereformeerde predikant in zijn preek de drie verbondenleer wel laten rusten en dat deed hij wijselijk. De hooggeleerde dominee preekte wel over het verbond, maar op een zodanige wijze dat beide denominaties zich zeker wel 'verbonden' zullen blijven voelen.
Deze column stond eerder in Eilanden-Nieuws van vrijdag 29 augustus 2014
Geen opmerkingen:
Een reactie posten