zondag 26 oktober 2014

In de buurt van het 'zesje'

Een paar dagen geleden vierde ik mijn negenenvijftigste verjaardag en begon mijn zestigste levensjaar. Het in de buurt komen van het 'zesje' in je leeftijd leek mij vroeger iets verschrikkelijks. Maar het valt heel erg mee, is mijn ervaring. Mijn gevoelens over leeftijd, ouder worden en eindigheid zijn veranderd in de loop van de tijd, al naar gelang de levensfases. Dit komt omdat ieder stadium van een mensenleven iets eigens heeft. Zo zijn er de schooljaren, werk, gezin, enz… Alles keurig op een rij met mooie en minder mooie zaken die daar bij horen.
Bij mij lopen verschillende levensfases door elkaar. Mijn ervaringen zijn dan ook anders dan van de gemiddelde 55-plussers. Zo zit ik nu voor de tweede keer in de fase waarover mijn vrouwelijke collega columnschrijver regelmatig verslag doet. Want hoewel het niet bij mijn leeftijd past, hebben wij 24/7 een baby in huis. Kort na haar geboorte is ze bij ons gekomen en als 55-plussers zijn we druk in de weer met alles wat er bij een tweejarige (pleeg)baby past: luiers, consultatiebureaus, ziekenhuizen, doctoren, speelgoed en wat er al niet komt kijken bij een baby/peuter in huis. Enkele voorbeelden: deze kleine weet precies wanneer ze 'het' op het potje doet, of gewoon in de luier. Dit laatste dus als ik alleen thuis ben; Gewoonlijk zullen mensen van onze leeftijd niet meer achter kinderkleertjes aangaan of Marktplaats afspeuren voor (baby)spulletjes. Maar wij wel. Soms krijgen we vragende reacties en sommigen kunnen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en vragen: "Nu moeten jullie me eerst eens vertellen hoe het zit?". Dit is dan bij dezen opgelost.
Lichamelijk zal het ons niet voor altijd jong houden, geestelijk ook niet. Maar van een psychische lenigheid is wel sprake. Tel daarbij op dat de oudste van de drie collega's met wie ik in één ruimte werk nog niet half zo oud is dan ik… Het resultaat is dat negenenvijftig levensjaren voor mijn gevoel nauwelijks tellen. Wel een klein beetje, maar lang niet zo erg dan ik vroeger altijd dacht.

Deze column stond eerder in Eilanden-Nieuws van vrijdag 10 oktober 2014

Geen opmerkingen:

Een reactie posten