zondag 26 oktober 2014

In de supermarkt

Het inslaan van levensmiddelen brengt je onvermijdelijk naar de supermarkt. Ik weet niet meer of het ooit afgesproken is, maar op vrijwel elke zaterdagochtend ga ik, voorzien van een briefje met geschreven instructies, naar deze 'samenleving binnen de samenleving'. Vroeger vond ik dat een stressvol gebeuren. Maar nu ik wat meer los ben gekomen van het boodschappenlijstje, dat ik tegenwoordig vrij interpreteer, sta ik open voor ervaringen in de winkel en probeer ik actief aan het winkelgebeuren deel te nemen. "Gaat u gerust voor", zeg ik tegen een dame achter mij in de rij bij de kassa, die bezorgd naar mijn volle kar kijkt. "Ik mag een hele ochtend wegblijven denk ik, want er is niet gezegd hoe laat ik weer thuis moet zijn". Een dankbare, maar toch enigszins verwarde blik, is mijn deel. Eerder was ik al een man tegengekomen die verzuchtte "Ben jij ook met een briefje op pad gestuurd?" "Gelukkig wel", antwoordde ik, "anders kan ik nog wel drie keer terugkomen vandaag". Dan was er ook nog die onbekende, maar behulpzame, vrouw. Zij kijkt toe als ik de juiste variant van een exotisch gerecht zoek. "Je moet deze nemen. Dat vinden wij thuis ook zó heerlijk", luidt haar ongevraagd advies. Ze wacht geduldig tot ik haar advies opvolg. Ik maak daarna even een extra rondje en wissel het pakje om voor wat 'wij zó heerlijk vinden'. Het gaat niet altijd even soepel, zoals bij de weigerachtige statiegeldautomaat als ik flessen, die over zijn van een buitenlandse vakantie, probeer in te leveren. Ook het wegen van groenten en fruit vraagt enige handigheid, omdat juist deze producten het verst van de weegschaal af liggen in het groentenschap. Onlangs was er ook een wat onbehaaglijk moment, waardoor ik me toch maar weer uitsluitend op mijn briefje concentreerde. De klant voor me bij de kassa had juist afgerekend, maar in haar wagentje stond nog een klein flesje achter haar tas, dat onbetaald en wellicht onbedoeld, de kassa zou passeren. Dit is inderdaad gebeurd. Ik maakte me wijs dat ik het niet gezien had…

Deze column stond eerder in Eilanden-Nieuws van vrijdag 19 september 2014

Geen opmerkingen:

Een reactie posten