Ze zijn een beetje aan elkaar verbonden, maar trek de band niet te ver door. Er zullen zeker wel klompdragers zijn die geen dialect spreken en wellicht nog meer dialectsprekers die geen klompen dragen. Toch hebben ze voor mij wel wat gemeen. Vanwege omstandigheden heb ik de laatste tijd nogal eens de klompen aangetrokken. Het lopen op deze houten schoenen gaat me dan niet altijd gemakkelijk af. Als ik me dan bij de eerste stappen me al zwikkend voortbeweeg denk ik aan de tijd dat de klompen mijn vaste schoeisel waren na schooltijd. We konden er van alles mee, rennen, voetballen, gooien, schoppen en slaan. Veelal moest dit volksschoeisel van het platteland enkele malen gerepareerd worden met spijkertjes of klompenkrammen voordat ze werden afgedankt. Voor mensen die zich dagelijks soepel op de klompen voortbewegen, heb ik het diepste respect.
Dat heb ik ook voor hen die zich dagelijks het dialect in al haar schoonheid gebruiken. Hoewel ik een groot voorstander van het gebruik van dialect moet ik toch erkennen dat het met het dialect hetzelfde als met de klompen is gesteld. Vroeger, met alleen maar Goereeërs onder elkaar, was het niet moeilijk om dialect te spreken. Evenals de klompen, gebruikten we het doorgaans buiten de schooltijden, zonder er bij na te denken. Toen de contacten zich verder over het eiland uitbreidden kwamen de problemen. Als eenling uit het westen, tussen allemaal Flakkeeënaars, werd over mijn dialect wat lacherig gedaan en het werd overdreven geïmiteerd. Het ontbreken van de 'ge' bij voltooid deelwoorden en het verschil tussen gae en goa werd sterk benadrukt. Langzaam paste ik mijn uitspraak aan en dat is - tot mijn schaamte - de afgelopen 45 jaar doorgegaan. Kom ik nog eens van die stoere mensen tegen die het onvervalste dialect nog moeiteloos gebruiken, dan heb ik alleen maar heel diep respect. Dit geldt ook voor de fervente klompendragers. Excuses voor mijn sterk aangepast dialect en het moeilijk lopen op klompen, die allang niet meer uitsluitend van hout zijn...
Dat heb ik ook voor hen die zich dagelijks het dialect in al haar schoonheid gebruiken. Hoewel ik een groot voorstander van het gebruik van dialect moet ik toch erkennen dat het met het dialect hetzelfde als met de klompen is gesteld. Vroeger, met alleen maar Goereeërs onder elkaar, was het niet moeilijk om dialect te spreken. Evenals de klompen, gebruikten we het doorgaans buiten de schooltijden, zonder er bij na te denken. Toen de contacten zich verder over het eiland uitbreidden kwamen de problemen. Als eenling uit het westen, tussen allemaal Flakkeeënaars, werd over mijn dialect wat lacherig gedaan en het werd overdreven geïmiteerd. Het ontbreken van de 'ge' bij voltooid deelwoorden en het verschil tussen gae en goa werd sterk benadrukt. Langzaam paste ik mijn uitspraak aan en dat is - tot mijn schaamte - de afgelopen 45 jaar doorgegaan. Kom ik nog eens van die stoere mensen tegen die het onvervalste dialect nog moeiteloos gebruiken, dan heb ik alleen maar heel diep respect. Dit geldt ook voor de fervente klompendragers. Excuses voor mijn sterk aangepast dialect en het moeilijk lopen op klompen, die allang niet meer uitsluitend van hout zijn...
Deze column stond op vrijdag 27 juni 2014 in Eilanden-Nieuws
Geen opmerkingen:
Een reactie posten