Over de oren

De gang naar de kapper. Zeker vroeger, maar ook in de drukke tijden van tegenwoordig een rustpunt. Maar het is wel even een heel geregel. Er moeten keuzes gemaakt worden. Thuis of 'gewoon' naar de kapsalon? Doen we het op afspraak? Lang van tevoren? Of stappen we, al dan niet geleid door een stoplicht, naar binnen? Mannen hadden vroeger minder keuzemogelijkheden. Men ging naar de 'scheerwinkel' of kapper in het dorp en schoof aan in de rij. Al naar gelang van de gezelligheid liet men anderen voorgaan, om vervolgens onder handen te worden genomen. Vele uren werden - vooral vrijdagavond en zaterdag - zodoende in gezelschap van de kapper en mede knippers doorgebracht. Men was weer op de hoogte van de nieuwtjes en van de nieuwe verhalen die ter plaatse werden geboren.

Eén van de eerste keren dat ik zelfstandig - zonder mijn moeder - naar de kapper ging kan ik me nog goed herinneren. Het zal halverwege de jaren zestig van de vorige eeuw zijn geweest. Ook in Goedereede was de opkomst van de (brom)nozems en provo's niet onopgemerkt voorbijgegaan. Menig jongen had zijn haarlengte aan de geest van de tijd aangepast. Dit was niet altijd naar de zin van ouderen en ouders. Haargroei een halve centimeter over de oren was uit den boze. Het etiket 'langharig werkschuw tuig' was er al vlug op aangebracht. "En Arjaon, hoe moet het geknipt worden?" was de - naar later bleek - overbodige vraag van de kapper. "Het mag wel wat langer blijven", was mijn antwoord. De man hoefde niet lang na te denken. "Nee, dat wil je moeder niet". Vervolgens werd ik op de gebruikelijke wijze gekortwiekt. "Je ziet er weer kèllef uut", zei mijn moeder toen ik thuis kwam. Haargroei over de oren wilde zij inderdaad niet… en dat wist de kapper.

De komende weken zal ik nog wel eens terugdenken aan het generatieconflictje van 'toen'. Tegelijkertijd met het straatbeeld zullen ook de haren van heel jonge en heel oude kinderen weer oranje kleuren… Zouden de moeders dít echt willen?

Deze column stond eerder in Eilanden-Nieuws van vrijdag 6 juni